Korte verhalen

Enkele korte verhalen, anecdotes en memoires van Hans Strootman zelf of aan hem gestuurd door betrokkenen…

C’est superbe cher Hans!

Instagram: https://www.instagram.com/reel/DO6n6p6DBB1

Naji Hakim (organist), 2 oktober 2025

Gedichten

Door P.N. van Eyck

https://www.dbnl.org/tekst/_bew001191801_01/_bew001191801_01_0023.php

Toegevoegd: 4 juli 2025

Niemand is onsterfelijk

M. Vasalis

Toegevoegd: 9 januari 2025

Place de la Contrescarpe

In 1965 zat ik daar een week dagelijks op een terrasje met mijn onlangs overleden schoolgenoot GLE/Nutskweekschool John Herrenberg .
We waren daar op werkweek met de Hoofdaktegroep.
We zaten in een oud maar knus hotelletje in de luwte van het Panthéon en bij de befaamde Rue de Mouffe zoals de Fransen zeggen.
In de ochtend bezochten we een school of een culturele instelling .
Daarna aten we temidden van de studenten in een restaurant van de Sorbonne .
De rest van de tijd waren we vrij.
Veel van de klasgenoten gingen in groepjes , maar John en ik verkozen met zijn tweeën te gaan.
De oude Hallen die door Emile Zola zo realistisch beschreven zijn , de jazz en chansons gelegenheden met o.a.mijn favoriete klarinettist Claude Luter in de Slow Club aan de Rivoli , maar ook natuurlijk in de late avond de Irma la Douce omgeving 😉
Père Lachaise bezochten we uiteraard en dat inspireerde me tot een verhaal in de Schoolkrant .
De schoolkrant werd tot het beste schoolblad van ons land uitgeroepen.

Rudi Kousbroek en Remco Campert woonden begin jaren 50 in een hotelletje op de Place.
De omgeving was destijds nog redelijk louche en toeristen zag je er niet.
Campert noemt het zijn mooiste jaren in Parijs .

Later , in mijn reisleiderstijd , ben ik er nog vaak geweest en dan kwam altijd toch even dat gevoel van de week in 1965 terug.

Hans, 9 juni 2023

Het groote lijden

Wetend dat liefde
     zich moet sterven laten,
Had zijn groot hart
    het hart der wereld lief.
Hij gaf zijn lijf,
    dat wij dronken en aten,
Toen zijn doods-angst
    de magere armen hief.

Martinus Nijhoff

Toegevoegd: 6 april 2023

Richard Wagner

Sergio Celibidache, dirigent

Een geweldige combinatie, zeker In zijn Münchentijd, steeg C. met de Müncher tot grote hoogte met zijn Wagneruitvoeringen. Op de hoes van een van de meest indrukwekkende (live) opnames die ik ken van dit werk, staat Slot Neuschwanstein van Lodewijk van Beieren. Drie complexe karakters , die in hun leven voor menig conflict zorgden , komen tezamen op deze LP uit 1993.

Te vinden op YouTube.

LinkedIn, Hans, 24 januari 2022

Driekoningen

Het verhaal over de Drie Wijzen leert ons:

Geef niet op in barre omstandigheden

Blijf het het licht zoeken in duistere tijden.

Heb oog voor je medemens.

Hans, 5 januari 2022

Kerst/Nieuwjaar

In deze tijd van het jaar val ik altijd even terug op de ijle klanken van de blokfluit en denk dan aan de ‘ onschuldige tijd ‘ dat ik met een vriend , klas-en straatgenoot tijdens een kerstdienst op twee altblokfuiten Corelli speelde.
Als je door de straten liep, hoorde je vanuit vele huizen .muziek op diverse instrumenten. Bij menigeen stond een piano of orgeltje en er was een keur aan blaas -en strijkinstrumenten.

Hans, 30 december 2021

HERBST

Die Blätter fallen ,
fallen wie von weit
als welkten in den Himmeln
ferne Gärten;
sie fallen mit
verneinender Gebärde .

Rainer Maria Rilke

Hans, 18 oktober 2021

Hans Henkemans Schoolconcert

Mijn eerste kennismaking met Hans Henkemans was eind jaren 70 bij een schoolconcert in het voormalige Katholiek Leven , een gebouw befaamd door haar goede akoestiek met houten stoelen.
Voor die schoolconcerten kon je je op het Lyceum opgeven in het kader van buitenschoolse activiteiten. en het leek mijn ouders , die zelf nooit klassieke muziek beluisterden , een verrijkking van mijn studie.Als Elvisfan beschouwde ik het echter meer als een straf.
En zo togen we op een goede dag met 8 liefhebbers en de leraar Duits richting centrum.. Binnen was het een lawaai van jewelste. Ik zag dat van een paar vlakbij gelegen Muloscholen hele horden naar binnen gingen.Veel vat op hen leken de docenten niet te hebben. Het was een vrolijke boel en men liep over stoelen en schreeuwden een groet als ze elders in de zaal een bekende ontwaarden.
Ik zag ook enkele voetbalmaten waarvan ik nooit had kunnen bevroeden dat het liefhebbers van dirt soort muziek waren.Laatst had een van hen nog een Elvissingletje van me geleend.
We zaten nauwelijks voor in de zaal of een wat rommelig manspersoon verscheen op het podium waar een grote vleugel stond .De zaal ging er kennelijk van uit dat dit de solist van dienst was en hij kreeg een oorverdovend applaus begeleid door een aantal vingerfluiters. De stemming zat er gelijk goed in. Volgens onze begeleider was het iechter emand van de organisatie . Wat hij zei , was niet te verstaan , maar na een paar minuten hield hij het voor gezien en verdween onder luid handgeklap en gejoel.
Toen het na enig tijd iets minder luidruchtig was , verscheen er ineens een tengere, keurig geklede heer die plaats nam op de pianokruk. Hij zat kaarsrecht en deed net of er geen zaal met publiek was en tot duidelijk verbazing van de begeleiders werd het langzaam maar zeker stil en hij begon te spelen.Mozart las ik een blaadje dat we gekregen hadden.
Het effect dat die klanken bij mij te weeg brachten, vergeet ik mijn leven niet .Die prachtige transparante , ijle tonen die daar zo mooi de zaal in kwamen , brachten me volledig van mijn stuk. Mijn buurman die op school ook naast me zat , zei later dat hij geschrokken was omdat ik ineens wit wegtrok. Dat zal ongetwijfeld het geval zijn, ik was even behoorlijk de kluts kwijt. Liep na het concert in een roes terug naar school
Dit bepalende moment in mijn leven wilde ik de jaren erna aan Hans Henkemans meedelen , maar het kwam er nooit van .Tot hij 70 werd en ik vond dat het toen maar eens moest gebeuren .
Ik wist dat hij in Bergen woonde , maar hij bleek kort ervoor te zijn verhuisd. Zijn buurman/collega Gerard Hengeveld kon ik wel vinden en deze was , nadat ik het hem uit had gelegd , bereid zijn nieuwe adres in Zeist te verstrekken en ik schreef een lange brief over zijn rol destijd in wat mijn grootste passie zou worden , de klassieke muziek.
Kort daarop ontving ik een uitgebreid , handgeschreven antwoord met de volgende zinnen :

‘ Met Uw , ik mag wel zeggen:onverwachte verjaardagsbrief hebt U mij werkelijk getroffen.
‘ Iemand op deze wijze bereikt te hebben , is een voorrecht. waarbij alle andere blijken van belangstelling op deze 23e december feitelijk in het niet zinken.’
‘ Ik ben graag zeventig geworden om Uw brief ! ‘

Het werd het begin van een jarenlange correspondentie.

Hans, 30 mei 2021

Wilhelm Kempff

Vanavond deze LP afgespeeld. Kocht hem eind jaren 60 bij Van Leest in Eindhoven die in hun.kelder een prachtige collectie klassieke muziek hadden. Koptelefoon op in de cabinet even weg van de wereld !
Heb ook wel opnamen van Kempff op CD , maar deze zijn mij dierbaarder.Niet alleen uit nostalgie , maar het is gewoon anders.Zoals een andere grote pianist, Hans Henkemans , mij ooit schreef : ‘ Persoonlijk vind ik elke CD een teleurstelling; je hoort de muziek niet meer ‘focaal ‘ , dus van een bepaalde afstand ‘.
De kwaliteit is nog prima ! Heeft altijd rechtop gestaan , liggen is de pest voor platen !
Ik houd van Kempff’.Vorige week is het 30 jaar geleden dat hij op hoge leeftijd stierf , maar zijn pianospel voelt voor mij nog zeer’ bij de tijd ‘.
Zoals Sibelius eens zei toen Kempff hem voorspeelde : ‘ Je speelt niet als een pianist maar als een mens .’
De heldere toon naast zijn fluisterend vermogen blijven boeien.
Afkomstig uit een muzilkaal geslacht maakte hij in 1917 in.Berljn zijn debuut o.a. met Beethoven’s Hammerklavier.
1917 , het jaar waar in de de loopgravenoorlig de soldaten sneuvelden , de VS Duitsland de oorlog verklaarde , in Rusland de revolutie uitbrak , werd in Berlijn , ver van de fronten gewoon gemusiceerd !
Een grote carriere zou op hem wachten evenals een groot aantal leerllngen.
Hij was ook een goed organist .In 1954 speelde hij het orgel van de World Peace Memorial Cathedral in Hirohima in.
Een eiland daar zou naar hem genoemd worden.

Tot de jaren 80 bleef hij actief met lesgeven.Parkinson had zijn optredens al doen stoppen.

Ik koester ze en zal ze blijven draaien .deze zgn oude garde uit de jaren 50 en 60 van de vorige eeuw met Kempff , Curzon , Arrau , Henkemans , Brendel , etc.
Ze kunnen de concurrentie met de latere generaties nog geheel aan !

Hans, 29 mei 2021

Stilte

Ik dwaal door verre velden
Waar de stilte hoorbaar is
Slechts geleid door mijn gedachten
Aan degenen die ik mis

Hans, 25 april 2021

Quel beau tableau!

Merci beaucoup cher Hans pour ce tableau aux forts accents poétiques et philosophiques.
En effet :
1. La beauté sauvera le monde
2. La tulipe c’est la beauté souveraine toujours renouvelée de la Hollande.
3. 2 tulipes serrées, c’est deux corps qui ne se distanceront jamais, jusqu’à la mort
4. Le rouge, c’est le sang, le sourire, le soleil, l’amour, la Vie éternelle.
5. Et ce tableau, authentique oeuvre d’art est la Vérité, antipode du mensonge, porte de la Liberté.

Amitiés cher Hans!

Naji

Merci pour ce beau cadeau

Naji Hakim, 26 februari 2021

Roodborst , Robin , Gorge-Rouge

Het begenadigd zangertje was weer veelvuldig aanwezig op kerst -en nieuwjaarskaarten met zijn lieftallig uiterlijk.
Maar zo lief is hij in werkelijkheid niet !
Messiaen noemt hem een ‘ coquin ‘ ( rakker ) en Hans Henkemans een ‘ solist ‘.
Beide musici-vogelkenners hebben daar gelijk aan. Hij duldt geen soortgenoot in de buurt en laat dat gelijk zonder omhaal merken !
Velen kennen nog het versje waarin het roodborstje tegen het raam tikt.
Nou , dat is echt niet om zich vriendelijk op visite aan te melden.Integendeel , hij meent dat hij in het spiegelend raam een mededinger herkent en dus ‘ aux armes ‘ !
Degenen die in de winter hier te zien zijn , komen meestal uit Scandinavië ;
voor hen zijn dit prima temperaturen.
Die van ons zijn ‘ koukleumen ‘ en trekken richting Middelandse Zee , al zullen ze dit jaar wel van een koude kermis thuiskomen met sneeuw in Madrid !
Sommigen steken dan ongetwijfeld nog de zee over .Altijd in de nacht, dat vliegt rustiger en veiliger.Zeker over Italië waar men immers alles eet wat vliegt !
Mocht het een roodborst toch treffen , neemt hij alsnog revanche .Hij nuttigt nl.ook gerust wat giftige plantjes tussendoor die de snodaards niet ‘ wel bekomen ‘ 😉

LinkedIn, Hans, 15 januari 2021

Jupiter en Saturnus

Kijk op en rond de 21e , kort na het invallen van de duisternis , naar het zuidwesten van de hemel.
De middeleeeuwse mens heeft ze als laatste zo dicht bij elkaar zien staan.

Hans, 17 december 2020

Schoolconcert

Het was begin jaren ’60. Men vond het in die tijd belangrijk dat middelbare scholieren met klassieke muziek in aanraking kwamen, met name degenen die dat van huis uit niet meekregen. Menigeen kwam daar trouwens wel mee in aanraking via de kerk of muziekles en in veel huiskamers stond een piano of orgel.
Maar goed, het fenomeen schoolconcerten deed dus zijn intrede zo rond de tweede helft van de jaren ’50.
In Eindhoven werd daar de schouwburg ‘ Katholiek Leven ‘ voor gebruikt. Met houten stoelen een prachtige akoestiek waar alle tonen geweldig uitkwamen.
De musici die langskwamen, waren vaak degenen die na hun carrière nog wel wat aan de volgende generatie wilde doorgeven. Die reageerde er echter met zeer wisselende gevoelens op. Een groot deel deed je meer plezier met de popsterren dan de klassieke sterren. Zij lieten dat tijdens het concert duidelijk weten door het lawaai dat ze vooral met de houten stoelen maakten als een stuk beëindigd was.
Zo herinner ik me een optreden van Willem Andriessen. Hij werd aangekondigd als één van de grootsten op zijn gebied die ons land ooit gekend had. Dat was niet aan dovemansoren gericht. Toen Andriessen, die al op leeftijd was, met zijn mooie golvende witte haren wat voorzichtig gebogen lopend, op het toneel verscheen, brak er een oorverdovend applaus uit, begeleid door gefluit en gegil en natuurlijk het geroffel op de houten stoelen waar op sommigen zelfs waren gaan staan om te kunnen stampvoeten.
Andriessen ging beduusd zitten en het duurde geruime tijd voor hij de heroïsche polonaise van Chopin kon aanvangen. Het werd niet de beste van zijn leven, maar dat maakte de meute niet uit. Een nog groter lawaai werd zijn deel.
Na nog enkele pogingen om de zaal met Schubert en Brahms tot rust te brengen, gaf hij het op, boog met een glimlach op zijn gelaat naar de zaal en verdween onder begeleiding van een gigantisch applaus en geroep in de coulissen.

Hans, 27 januari 2019

Bach bezit de sleutel tot de innerlijke mens

NRC, 31 mei 2018

Vaak ook onbekenden  die een reactie geven en reageren alsof ze mij al jaren ‘ kennen ‘ Een bekende, want  Ik kom in hun huis ha ha! Inmiddels ook een behoorlijk aantal verzoeken om lezingen, Amsterdam, Rotterdam, Zwolle, naar ook voor Nederlandse Vereniging in den vreemde VS, Israël.

‘ De Cathrien op reis ‘ .

Hans, 14 mei 2018

Catharijne convent / Magische Miniaturen

Vandaag naar mijn geboortestad getogen  om in het Catharijne convent de tentoonstelling  Magische Miniaturen uit de middeleeuwen te zien’.

Dat magische klopt wel , ik ben er nog van onder de indruk. Ik realiseer me ook hoe bevoorrecht wij zijn om dit te kunnen aanschouwen .in onze cultuur worden we  door beelden geleid , van arm tot rijk , van jong tot oud. Het grootste deel van het volk in die tijd heeft ze nooit kunnen zien ; sterker nog die waren eeuwenlang  vrijwel ‘beeldloos’, zagen alleen de beelden van het dagelijks gebeuren en als ze geluk hadden iets in de plaatselijke  kerk.

Ik had mijn museumkaart vergeten te activeren.Een van de dames van de ticketbalie was echter zo vriendelijk om het ter plekke alsnog te verrichten.. Zoals het een goed museum in onze  tijd betaamt , hadden ze ook de nodige aandacht aan educatieve zaken geschonken en vond ik papier en kleur potloden om een miniatuurtje te maken dat ik bij mijn vertrek de beduusde dame overhandigde.

Ik was er al op tijd. DE moderne zaken rond CS vermijdende , dat komt later wel , langs de aan de bovenkant afgeschermde Dom ( er kwam steenslag naar beneden} . langs het Academiegebouw richting het Catharinacomplex waarbij de kathedraal natuurlijk de gedachten automatisch  laat gaan naar Hendrik Andriessen. Ik heb vanaf de kathedraal een foto gemaakt van de Lange Nieuwstraat met de Dom aan het einde ..Symbolisch voor Andriessen , waant de protestante orgelliefhebbers  repten zich na hun dienst op zondagochtend met gezwinde spoed richting  kathedraal om niets te missen van de improvisaties die Andriessen altijd na de mis deed. Hendrik zelf zag dit met een glimlach aan , hij wachtte zelfs wel eens tot ze binnen waren!

DE tentoonstelling is van een adembenemende schoonheid en hoeveelheid. Zeer deskundig en prettig gepresenteerd.Ik was bewust vroeg gegaan want de groepen uit den lande zijn er nog  zelden op die tijd. Je moet keuzes maken of terugkomen.

Kijk op de site van het museum naar verdere informatie. Natuurlijk is het een voordeel dat ik vakmatig het in een brede context kan plaatsen en de meeste personen en situaties ken, maar misschien is het wel mooier om daar niet door te worden ‘gestoord’ en je de prachtige afbeeldingen in schitterende kleuren onbevangen  op je af kan laten  komen.

Hans, 7 maart 2018

Catharijne Convent Utrecht

De Renaissancegedachte dat de mens veel meer kan dan hij beseft, komt dichterbij. Studeren, schrijven, dichten, vertellen, tekenen, sporten, musiceren, reizen; inmiddels toch veel kunnen en mogen doen!

Hans Strootman, 17 april 2017

Meudon

Meudon, zo’n 9 km ten zuidwesten van Parijs, is een aangename plaats om te wonen (en te bezoeken).

Velen zochten dan ook hun toevlucht in ‘La ville Fleurie’, zowel de adel als de artiesten (voor de Franse Revolutie stond er een kasteel).

Lodewijk Napoleon, de koning van Holland is er geboren en Rodin gestorven. Theo van Doesburg had er een atelier dat nog steeds dienstdoet als tijdelijk verblijf van kunstenaars. Van Doesburg overleed al in 1931, maar zijn vrouw Nelly heeft tot haar dood in 1975 daar vele kunstenaars laten werken. Die traditie is door een Stichting voorgezet. Je moet wel werkzaam zijn in een van de disciplines waarin Van Doesburg dat was, maar, dat is, zoals bekend, zeer breed. Beeldende kunstenaars, musici, schrijvers, architecten, etc. zijn er dus welkom.

De bevolking hangt erg aan elkaar en toont zijn sociale karakter door regelmatig alleenstaanden te bezoeken en bij de gemeenschap te betrekken. De gemeente organiseert velerlei activiteiten op allerlei gebied ; vooral de zogenaamde Burenfeesten zijn erkend.

Ook Guilmant en Dupré behoorden tot de inwoners. Beide stierven in Meudon, maar alleen Dupré ligt er begraven (een eenvoudige grafsteen met Jezus aan het kruis erop). Guilmant zocht in Parijs de rust op Montparnasse bij o.a. Franck en Cav.-Coll.

In het huis van Dupré in Meudon aan de Rue Anatole France, staat sinds vorig jaar deze vleugel die van Paderewski was. Er worden ook concerten op gegeven, net als uiteraard op het Cav.-Collorgel dat zich oorspronkelijk in het huis van Guilmant bevond.

Dat huis, in de huidige Alex. Guilmantstraat, vlak bij het Dupréhuis, is er niet meer. Er staat nu een appartementengebouw. Op loopafstand van het station dat een prima verbinding met Parijs heeft (Gare Mont-Parnasse, waarheen toentertijd student Dupré menig keer zijn leermeester Guilmant begeleid heeft, al pratende over muziek en later Messiaen met Dupré!)

Gelukkig is de fraaie witte villa van Dupré inmiddels monument met zijn schitterende concertzaal die je via een aparte ingang kunt bereiken. Er ligt ook een prachtige tuin achter. Deze maand speelt Roth er bijvoorbeeld (met werk van Dupré, Guilmant, Saint-Saens et naturellement Roth zelf)

Toen de dochter van Dupré de woning aan de huidige eigenaresse verkocht, eiste ze wel dat de concerten door moesten gaan.

Het oorspronkelijke orgel had drie klavieren, maar Dupré liet er een vierde aan toevoegen.

Hans Strootman, 8 april 2017

Charles Widor

Afgelopen zondag 12 maart was het 80 jaar geleden dat Charles Widor overleed in Parijs. Een maand ervoor had hij Marcel Dupré gevraagd hem, als het kon, hem dagelijks te bezoeken. Op de gezegende leeftijd van 93 jaar en tot zijn 90e nog goed functionerend, voelde Widor dat er een einde kwam aan dit rijke leven.

Nauwgezet had hij aangegeven hoe zijn afscheid moesr zijn. Absoluut geen staatsbegrafenis; slechts een simpele gezongen mis in zijn Saint- Sulpice.

De dag ervoor was de kist naar de kerk gebracht en in de avond voegden zijn familie en vrienden zich bij hem terwijl Dupré Bach speelde. De volgende dag brachten velen uit alle kringen waarin hij verkeerd had hun respect bij het afscheid. Niet vanuit hun functie, maar als privé persoon zoals Widor nadrukkelijk gevraahd had. Duprê speelde de Symphonie Romane. Daarna brachten zijn vrienden de kist in de crypte van de kerk.Zijn Amerikaanse leerling en vriend Hawkins werd als slot toegestaan het heilige water over de kist te sprenkelen.

1937 was een zwaar jaar voor de Franse muziek. Eveneens moest men afscheid nemen van Vierne, Pierné, Ravel en Roussel.

Hans Strootman, 16 maart 2017

Canal Saint-Martin

Er zijn van die plekjes waar je even het tumult van de drukke stad kunt vergeten. Voorbij de Place de la Bastille komt het kanaal Saint-Martin, aangelegd tijdens de Restauratie (1814-1830), onder de grond te voorschijn en volgt dan, onder de naam Bassin de L’arsenal, de stadsmuur uit de tijd van Karel V (eind 14e eeuw). Met de ijzeren voetbruggen, de sluizen, de bomen er langs. is het een uniek stukje Parijs waar het in het voorjaar en de de zomer goed toeven is met een stokbrood en een flesje wijn!

Neem iets ten Z.O.van Gare de L’est de Rue de Récollets en aan het einde bij het Canal Saint-Martin rechtsaf (ook in het najaar prachtig met de gekleurde bomen).

Mocht je een ferme wandeling niet schuwen, is het de moeite waard om daarna door te lopen naar Cimètiere Père Lachaise, genoemd naar de biechtvader van de Zonnekoning. Ook vandaag de dag nog een gewilde rustplaats voor velen. Men denkt overigens vaak dat het alleen voor bekende personen is en de grafrechten onbetaalbaar zijn. Dat is niet zo, de eisen zijn dezelfde als voor de andere Parijse begraafplaatsen en de grafrechten zijn niet abnormaal hoog.Kijk van te voren wel even of je favoriet er nog wel ligt. De stoffelijke resten van Bellini, die bij Chopin in de buurt lag, zijn eind 19e eeuw al naar Italië gehaald. Hetzelfde geldt voor die van Rossini. Soms zijn het alleen gedenktekens, zoals bij Maria Callas.

Als 16 jarige, geroerd door de nocturnes van Chopin ben ik als een pelgrim van de Madeleine, waarin het afscheid van Chopin, die daar vlak bij woonde, plaats vond, naar Pére Lachaise gelopen. Langs andere wegen uiteraard, want Chopin stierf net voordat Haussmann Parijs vernieuwde (vernielde volgens sommigen). Ik had een kaars bij me en een versleten bandrecordertje met de nocturnes. De altijd aanwezige bloemen wijzen vanzelf de weg naar zijn graf. Zijn hart was op zijn verzoek verwijderd (na lange discussie!) om te rusten in zijn geliefde vaderland Polen dat hij in 1830 na de Russsische inval had verlaten. Bij de wenende muze gekomen, die boven het graf prijkt en die gemaakt was door Clésinger die zo’n belangrijke rol in de verwijderng tussen Chopin en George Sand speelde, installeerde ik ‘de zaak’ en stak een ook meegebrachte kaars aan. In een wereld vol onbegrip voor romantische 16 jarigen was ik volkomen op mijn plek.Mijn gemoed liep vol en niet alleen bij mij, maar eveneens bij de zich inmiddels verzamelde andere luisteraars waaronder de zo bekende vrouwtjes in het zwart die er de hele dag ronddwalen. De strenge Cherubini, die er vlak bij begraven ligt, zal het tafreel met gemengde gevoelens hebben gadegeslagen ;}

Bijzonder is dat in 1889 hier op Frankrijks heilige grond de eerste crematie in het land plaats vond en natuurlijk het neerschieten van de aanhangers van de Commune bij de muur waar jaarlijks nog herdenkingen plaatsvinden van o.a. linkse groeperingen.

Hans Strootman, 29 oktober 2016

Franse taal

De mooie Franse taal werd ons op het Lyceum bijgebracht door de heren Van Manen, Kemmeren, Schoenmakers en Ridders. Sommige leerlingen hebben dank zij hun lessen een grote maatschappelijke carriëre kunnen realiseren. Eén van hen werd een zeer gezien en gerespecteerd makelaar. In de jaren 70 werd er in die kringen iemand gezocht die vakantiewoningen in Wallonië kon verkopen. De vereiste was echter wel dat de betrokkene zich in de landstaal kon uitdrukken. En zo vroeg de voorzitter van de landelijke makelaarsvereniging tijdens de jaarlijkse ledenvergadering: “Is er iemand onder ons die vloeiend Frans spreekt?” Waarop onze oud-schoolgenoot overeind schoot en de historische woorden sprak: “Oui, …je!”

Het kwam overigens best eens uit dat je wat Frans beheerste. Met name als je dreigde een bekeuring te krijgen. Een identiteitsbewijs bezaten we niet en de gemiddelde wijkagent had geen kennis van die taal. Daar maakten wij dus gretig gebruik van. Zo reden we eens een keer met zijn vieren in de binnenstad door rood licht. Een agent sprong voor de fietsen. Hij trok zijn bonnenboekje en keek ons streng aan.

“Zo, de heren rijden even door rood?”
“Jullie namen graag?”
“Victor Hugo” antwoordde een lange vierdeklasser.
“En jij?” beet hij mij toe.
“Pierre de Beaumarchais” reageerde ik spontaan.
De agent gaf de moed niet op en richtte zich tot een toevallig meegereden tweedeklasser. Die had nog geen literatuur gehad, maar herinnerde zich wel de naam van de gebruikte Franse methode: “Mon cours de Français”, riep hij spontaan. Nog steeds had de agent geen letter op papier staan. Vol hoop keek hij naar een wat gezette vierdeklasser.
“En jij heet?”
“Choderlos de la Clos” riep hij verheugd.
“Ja”, zeiden wij, “maar u kunt ook gewoon Klojo opschrijven”.
De politieman keek verward, aarzelde en stopte toen zijn bonnenboekje weg.
“Deze keer laat ik het bij een waarschuwing “, sprak hij, terwijl hij ons dreigend aankeek.
“Oui, monsieur, merci beaucoup”, zeiden wij in koor. Maar dat verstond de wetsdienaar ook niet. Beteuterd keek hij ons na.
“J’aime, j’aime la vie”, zongen wij even later in de verte.

Hans Strootman, 11 mei 2016

Hendrik Andriessen

“In de jaren 50 tot 52 gingen wij vanuit de Plompetorengracht (Kerkmuziekschool) regelmatig na onze eigen hoogmis in de  kapel luisteren naar de formidabele improvisaties van Andriessen in de kathedraal tijdens en na de hoogmis aldaar.

Een enkele keer heb ik later Hendrik Andriessen gesproken in verband met het eeuwfeest van Andriessen in 1992, met name over enkele praktische punten in de uitgaven van zijn werken. Hij was toen nog heel helder van geest en ik bewaar daar nog dankbare herinneringen aan.”

Door Bernard Bartelink aan Hans Strootman gestuurd begin 2012

Opus 28 Chopin

Draaide mijn oude LP van Jacob Gimpel weer eens.
Als je dat nu in je omgeving zegt , vragen ze : Wie ?
Stond in 1961 om half acht bij de uitverkoop van Van Leest na het rondbrengen van de kranten.
Als eerste binnen en ik had hem !
Thuis op mijn Pye met luidspreker in de deksel genieten en even van de wereld 😉
Zag Chopin componeren op Mallorca met rondom zich het Wohltemperierte. ( En George Sand ha ha !)
Toen ik jaren later in die kamer kwam in dat prachtig gelegen klooster , stond ik even stil bij die gebeurtenis in mijn tienertijd en in wezen is er anno  2016 qua gevoel niks veranderd.

18 april 2016

Zondagochtend in Stratum

Fietste vanmorgen weer eens door Stratum ; mijn jeugd trok aan me voorbij. Op zondagochend het constante gebeier van klokken van de nabijgelegen Don Bosco, de Tivoli en naar gelang de wind de Gerardus. Drie kerken in de nabije omgeving en toch was er in 1960 nog behoefte aan een vierde kerk op luttele afstand, de Pius X. Per kerk vele missen met als bekendste de hoogmis rond 11 uur in de Tivoli kerk met het befaamde koor van Pater Smulders. De hele ochtend was het een komen en gaan van kerkgangers. In de jaren 50 nog een vrij monotoon gezelschap, maar in de jaren 60 merkte je dat de mensen het beter kregen; naarmate de tijd vorderde, leek het op zondagochtend wel een modeshow; niet uitsluitend met Pasen op hun best 😉 Nu zijn de gebouwen als kerk dicht, zelfs gedeeltelijk of geheel verdwenen. Het is snel gegaan, de teloorgang van de Katholieke kerk! Het was stil in de wijk; heel stil!

11 april 2016

Parijs mijmering

Vaak gaan mijn gedachten terug naar eind jaren zestig van de vorige eeuw. Het hart van Parijs zou verdwijnen. Ik was me dat zeer bewust als ik daar liep. Le Ventre de Paris (de buik van Parijs). Zelden werd er realistischer, maar ook liefdevol geschreven over de Hallen dan Zola deed 100 jaar tevoren. De slachttaferelen, hoe wreed ook, leken tot kunstvorm verheven. De beschrijvingen van het eten zijn nauwelijks te overtreffen. Ik las fragmenten in het café Le Chien qui fume, één van die prachtige eet-en drinkgelegenheden voor een uiensoepje bv.
Je besefte goed dat het eens moest gebeuren. Cécile Sauvage, gevoelig dichter en moeder van Messiaen, die aan de Rue de Rambuteau woonde, klaagde al in de jaren 20 over de het immense lawaai en drukte van de markkooplui die in alle vroegte langs kwamen.
Toch was het raar om begin jaren 70 in het onmeetbare gat te turen dat daar ontstaan was en nu wachtte op het Centre Pompidou terwijl de marktkooplui richting Rungis aan de oostkant van Parijs vertrokken waren.
Het is eigenlijk nooit meer de plek geworden waar je net als vroeger automatisch heengetrokken werd. De Rue St Denis waar ik Billy Wilder instructies zag geven aan Shirley McLaine in Irma La Douce lijkt een straat als alle anderen. Het winkelcentrum De Hallen verdient in feite niet de naam van de illustere voorganger en heeft nogal wat problemen opgeleverd door allerlei lieden die zich daar ophielden.
Een snelle wandeling er doorheen naar de St Eustache, de fraaie Gotische kerk met Renaissancetrekjes, die er wat verloren bij ligt nu de kooplieden die aan de basis van de bouw stonden, verdwenen waren.
Maar de kerk blijft de moeite waard. Langs het graf van Colbert, even de ogen dicht en je hoorde Bonnet, Marchal en Guillou weer spelen of éen van de onlangs benoemde nieuwe lichting organisten op het vrijwel totaal nieuwgebouwde orgel door Van den Heuvel uit Dordrecht.
Ongetwijfeld zullen de klanken van het orgelboek van Rameau regelmatig klinken tot genoegen van de maker die in de kerk begraven is.
Niet de moeder van Mozart, zoals je zo vaak leest. Wolfgang had de kerk wel uitgekozen voor het afscheid van zijn moeder die hem begeleidde op zijn reis, maar ze werd begraven op één van de parochie kerkhoven.
De prachtige kapel van de Maagd, Rubens, er is veel te zien, de sculptuur van de producten van de marktkooplui roept herinneringen op aan voorgegane tijden en men vergeet snel de moderne Les Halles!

25 februari 2016

Plaquette

Voor het woonhuis van Hendrik Andriessen staande aan de zo fraaie Bakenessergracht in Haarlem, verbaasde het me dat er geen plaquette op de gevel stond. Even later liep ik langs het geboortehuis van Beets en dat inspireerde me tot het volgende:

Voor het geboortehuis van Nicolaas Beets in de Koningstraat in Haarlem stond een echtpaar naar de plaquette op de gevel te kijken.
Er stond niet bij vermeld wie Beets was; kennelijk gingen de makers van het kunstwerk er van uit dat dat een overbodige toevoeging zou zijn.
Echter niet voor het tweetal dat zo te zien duidelijk uit de provincie afkomstig was en een dagje Haarlem deed.
‘Weet jij wie die Beets is, schat?’ vroeg de vrouw.
Haar ‘schat’ aarzelde, bekeek de plaat nog eens goed en sprak vervolgens:
‘Dat is iemand die hier geboren is!’
Na die woorden keek hij vertwijfeld rond of deze mededeling voldoende informatie had gegeven.
Dat bleek niet het geval, want zijn ega wendde zich tot tot een man die onderwijl ook naar de gevel staarde. ‘Weet u misschien wie die Beets is?’
De man knikte en antwoordde; ‘Hij is de schrijver van de Camera Obscura’.
Het echtpaar gaf geen teken van herkenning en de man vervolgde: ‘Familie Stastok!’.
Geen reactie.
‘Familie Kegge’, probeerde hij voorts.
‘Oh, Kegge’ reageerde de buitenman verheugd, ah, die ken ik wel, die werkte op de administratie bij de melkfabriek, zo’n lange schrale man, weet je nog Truus, hij organiseerde altijd de Sinterklaasmiddag voor de kinderen van het personeel!’.

Zijn vrouw knikte instemmend, maar de informant had inmiddels de moed opgegeven en begaf zich richting Grote Markt.
‘Aardige vent’ zei de vrouw terwijl ze hem nakeek.
‘En zo behulpzaam!’, vulde haar man aan en nam de plaquette nog eens in ogenschouw. ‘Goh, dat die Kegge hier gewoond heeft, zo zie je maar wat je op zo’n dag allemaal kunt tegenkomen!’.
Opgewekt begaven zij zich ook richting Grote Markt.

30 januari 2016

Terrorisme in Parijs

Ik zette de toehoorders in de prachtige Lambertuskerk in Vessem op het verkeerde been door te beginnen met terrorisme in Parijs. De aanslagen met spijkerbommen op openbare en overheids gebouwen , terrassen van restaurants met vele onschuldige slachtoffers, etc.

De Parijse politie vermoedde dat er zo’n 2400 terroristen in diverse cellen aanwezig waren. Ook werd contact met Nederland gezocht omdat een leider daar roots had. Net toen men dacht in de verkeerde lezing terecht te zijn gekomen, zei ik dat het om het jaar 1893 ging, het jaar van het Strijkkwartet in G van Claude Debussy dat vandaag geweldig gespeeld werd door het Sandor Strijkkwartet bestaande uit topsolisten van de Filharmonie Antwerpen.

31 maart 2016

Coen Moulijn

De laatste keer dat ik je toesprak, was toen je 50 werd. We zijn nu 5 jaar verder en ik begreep dat je nu 25 jaar als organist en 35 jaar als koordirigent verbonden bent aan de kerk. Wat het laatste betreft: Ik mocht zelf ook graag tot op hoge leeftijd dirigeren. Wij organisten beseffen in ons hart echter heel goed, dat daar niet echt onze kracht ligt. Vaak heb je ook nog met matige zangers te maken, maar zolang je er plezier in hebt, moet je het zeker blijven doen. Als het helemaal niet meer gaat, hoop ik dat er mensen in je omgeving zijn die je daar tijdig op wijzen. Anders krijg je het verschijnsel dat men aan het koor vraagt: “Wat dirigeert Ruud?” en het koor vervolgens antwoordt: “Dat weten we niet, maar wij zingen Mendelssohn.”

Plaquette

Voor het woonhuis van Hendrik Andriessen staande aan de zo fraaie Bakenessergracht in Haarlem, verbaasde het me dat er geen plaquette op de gevel stond.Even later liep ik langs het geboortehuis van Beets en dat inspireerde me tot het volgende:

Voor het geboortehuis van Nicolaas Beets in de Koningstraat in Haarlem stond een echtpaar naar de plaquette op de gevel te kijken.
Er stond niet bij vermeld wie Beets was; kennelijk gingen de makers van het kunstwerk er van uit dat dat een overbodige toevoeging zou zijn.
Echter niet voor het tweetal dat zo te zien duidelijk uit de provincie afkomstig was en een dagje Haarlem deed.
‘Weet jij wie die Beets is,schat? ‘ vroeg de vrouw.
Haar ‘ schat’ aarzelde, bekeek de plaat nog eens goed en sprak vervolgens:
”Dat is iemand die hier geboren is!
Na die woorden keek hij vertwijfeld rond of deze mededeling voldoende informatie had gegeven.
Dat bleek niet het geval, want zijn ega wendde zich tot tot een man die onderwijl ook naar de gevel staarde.’Weet u misschien wie die Beets is?’
De man knikte en antwoordde; ‘Hij is de schrijver van de Camera Obscura’.
Het echtpaar gaf geen teken van herkenning en de man vervolgde: ‘ Familie Stastok ! ‘.
Geen reactie.
‘Familie Kegge’,probeerde hij voorts.
‘Oh, Kegge’ reageerde de buitenman verheugd, a, die ken ik wel, die werkte op de administratie bij de melkfabriek, zo’n lange schrale man,weet je nog Truus, hij organiseerde altijd de sinterklaasmiddag voor de kinderen van het personeel !’.
Zijn vrouw knikte instemmend,maar de informant had inmiddels de moed opgegeven en begaf zich richting Grote Markt.
‘Aardige vent’ zei de vrouw terwijl ze hem nakeek .
‘En zo behulpzaam!’, vulde haar man aan en nam de plaquette nog eens in ogenschouw.’Goh, dat die Kegge hier gewoond heeft, zo zie je maar wat je op zo’n dag allemaal kunt tegenkomen!’.
Opgewekt begaven zij zich ook richting Grote Markt.

Hans, 1 mei 2013

Messiaen

Dear Hans,